Imperium Akadyjskie, wielkie państwo semickie powstałe na terenach środkowej Mezopotamii. Jego początek, jak i zmierzch przypadają na lata 2334 do 2154 p.n.e. Zjednoczyło ono pod jednymi rządami rdzenną ludność tamtejszych obszarów, do której zaliczano Akadyjczyków, Sumerów, Asyryjczyków i Babilończyków.

Imperium Akadyjskie – narodziny mocarstwa, pierwszy władca i podboje

Założycielem Imperium był Sargon z Akadu (2334–2279 p.n.e.), zwany także Sargonem Wielkim. Pod rządami władcy, jak i jego następców, imperium osiągnęło swój polityczny szczyt między XXIV a XXII wiekiem p.n.e.

Sargon twierdził, że jest synem skromnego ogrodnika i kapłanki oddającej cześć Isztar. Sargon pierwotnie służył u króla Ur-Zababy z Kisz, zostając ogrodnikiem. Dało mu to dostęp do zdyscyplinowanego korpusu robotników, którzy mogli również służyć jako jego pierwsi żołnierze. Po przejęciu władzy i wyparciu Ur-Zababy Sargon został koronowany na króla i rozpoczął realizowanie swoich militarnych planów. Najechał Syrię i Kanaan w czterech różnych kampaniach i spędził trzy lata, podbijając zachodnie kraje, żeby połączyć je z Mezopotamią w jedno imperium.

Imperium Sargona sięgało w kierunku zachodnim do Morza Śródziemnego, w północnym aż do gór Taurus, we wschodnim do Elamu i w południowym aż do Maganu (dzisiejszy Oman).

Rządy, polityka, handel i religia w Imperium Akadyjskim

Sargon zastąpił władców podbitych terenów szlachetnymi obywatelami Akadu, co przyczyniło się do przejęcia kontroli nad rządami i wszystkimi dobrami włączonych do imperium państw. Rozkwitać zaczął handel dzięki bogatemu w różnorodne zasoby akadyjskiemu państwu. Kopalnie srebra w Anatolii i lapis lazuli w Afganistanie, duże ilości drewna cedrowego pochodzącego z Libanu czy miedzi z Maganu dostarczały niezbędnych surowców i napędzały sam handel. Z kolei spichlerze imperium były zasilane dzięki systemowi rolniczemu północnej Mezopotamii (Asyrii), a łańcuch fortec został zbudowany w celu kontrolowania imperialnej produkcji pszenicy.

Religia Akadu jest słabo opisana i zwykle włącza się ją do religii sumeryjskiej. Często używany jest termin religia sumero-akadyjska, w którym te dwa systemy są traktowane jako jeden większy. Jednak dojście do władzy Akadu zarówno umożliwiło, jak i wymusiło, promowanie ich bogów i rytuałów kosztem innych lokalnych kultów.

Upadek Imperium Akadyjskiego

Zmierzch imperium nastąpił w 2154 roku p.n.e. Pod koniec rządów syna Naram-Sina, był nim Shar-kali-sharri (2217-2193 p.n.e.), imperium znacznie osłabło. Pewna scentralizowana władza mogła zostać przywrócona za czasów Shu-Durula (2168-2154 p.n.e.), ale nie był on w stanie zapobiec całkowitemu upadkowi imperium po inwazji ludów barbarzyńskich znanych jako Gutianie. Po upadku imperium naród akadyjski połączył się w dwa główne narody akadyjskojęzyczne: Asyrię na północy i kilka wieków później Babilonię na południu.

Do dzisiaj nikt nie wie, gdzie znajdowała się stolica imperium, Akad. Przypuszcza się, że umiejscowiona była w pobliżu Kisz, Babilonu i Sippar.


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *